13 januari 2010

Zal ik je een geheim verklappen? Het is een klein geheim. Zo klein als het hart van een net geboren poesje wat spint in je hand. Zo klein als een boterbloem, die ’s zomers groeit aan de waterkant. Een geheim zo klein als een vlammetje van een kaars, wat langzaam op brandt. Zo klein als een verdwaalde bierdop, ergens op het strand. Zo klein als een sneeuwvlok, welke dwarrelt door de lucht en langzaam op de grond landt. Mijn geheim, wat ik het liefst van de daken schreeuwen zou. Maar ik hou het klein, hier binnen in mij. Toch fluister ik het je toe: lief, ik hou van jou.

6 januari 2010

Lief, laten we genieten.
Genieten van het leven tot we niet meer kunnen. Lachen tot het pijn doet, drinken tot we niet meer kunnen staan, dansen tot onze voeten ons niet meer kunnen dragen, dromen tot ze uitkomen, eten tot we vol zitten, zoenen tot onze lippen droog zijn, knuffelen totdat onze armen moe zijn, ruzie maken tot het opgelost is, leren tot we beseffen dat perfectie niet bestaat.
Genieten tot onze liefde op is, gelukkig kunnen zijn tot we willen huilen, onbezorgd kunnen leven tot we beseffen dat we maar één kans hebben. Laten we door de sneeuw lopen tot we bevroren zijn, winkelen tot ons geld op is, reizen tot we over de horizon zijn, kussen tot onze lippen schuren. Laten we films kijken tot onze ogen vierkant zijn, ijsthee drinken tot we misselijk zijn, vrijen tot het opnieuw nacht is, strandwandelingen maken tot het vloed is, zonnen tot we verbrand zijn, ijsbonbons eten tot we alle gezegdes kennen, door de sneeuw fietsen tot we vallen, lui zijn tot we slapen, werken tot we niet meer aan elkaar kunnen denken.
Laten we vrolijk zijn tot de ander er chagrijnig van wordt, studeren tot we alles weten, muziek luisteren tot we alle liedjes mee kunnen zingen, samen zijn tot het niet meer kan.
Maar laten we genieten, zolang het kan. Genieten tot de zon ophoudt met schijnen.
Genieten zolang we beide denken: Lief, ik hou van jou.